Gwiezdny pył
Mówili mu, że ta dziewczyna nie ma
serca. Wiedział o tym, ale się nie przejmował. Swoje serce miał wystarczająco
duże, żeby wypełnić nim dwie klatki piersiowe. A jej klatka piersiowa była
najpiękniejszą sprawą na świecie. No, prawie. Zaraz po oczach. I piegach.
Sprawy życia i śmierci, nie ma się co śmiać. Miała jeszcze nogi jak dwie
rakiety, które chciały go wystrzelić w kosmos. Przybyła z innej planety, był tego
pewien.
Ona
była smutną dziewczyną, więc nie cieszyła się na myśl, że wróci na Wenus albo Marsa.
On
z kolei wiedział, że karma nigdy nie daje, że zawsze pożycza Nie zdziwił się
więc specjalnie, kiedy jego statek kosmiczny rozbił się tuż po starcie. Obiecał
jej jednak, że ją zabierze z powrotem w gwiazdy. Nie takie rzeczy chłopcy
obiecywali dziewczętom.
